Miedź
Chroni cię przed chorobami
Korzystne działanie miedzi (Cu) na organizmy żywe znane jest od dawna. Jeszcze w XIX wieku obserwowano, że dodatek soli miedzi do gleby podwyższa plony. Według podań ludowych miedziane bransolety chronią stawy przed różnymi chorobami. Obecnie wiadomo, że miedź jest potrzebna do przyswajania żelaza, stąd zapobiega niedokrwistości i podnosi witalność. Ma wpływ na funkcjonowanie układu nerwowego. Uczestniczy też w syntezie hemoglobiny, w budowie i odnowie białek podporowych kości i ścięgien (synteza kolagenu i elastyny). Ma znaczenie dla zachowania młodego wyglądu, bo chroni przed wolnymi rodnikami i bierze udział w syntezie melaniny - barwnika skóry i włosów.
Głównymi źródłami miedzi są produkty zwierzęce, przede wszystkim wątróbka. Dużą ilość miedzi zawierają też ryby i owoce morza (ostrygi, małże), ziarna zbóż i rośliny strączkowe. Także w produktach czekoladowych (kakao) jest sporo miedzi. Niedobór miedzi, który nie daje jeszcze objawów klinicznych, można wykazać laboratoryjnie, wykrywając spadek stężenia celuroplazminy (białka transportującego miedź) i wzrost stężenia cholesterolu we krwi.
Wiele składników diety może upośledzać wchłanianie miedzi w przewodzie pokarmowym. Należą do nich cynk, molibden i kadm. Istnieją przypuszczenia, że 150 mg cynku w pożywieniu na dobę może powodować całkowite zahamowanie wchłaniania miedzi. Zwiększone wydalanie miedzi z kałem w postaci nierozpuszczalnych soli mogą powodować żelazo i wapń. Do deficytów miedzi mogą też przyczyniać się obecne w diecie fityniany, związki siarki i kwas askorbinowy. Wchłanianie miedzi ułatwiają fruktoza i białka zwierzęce.
Jeśli masz za dużo miedzi
Jeśli przez długi okres w pożywieniu było za dużo miedzi, może to powodować bóle brzucha, metaliczny smak w ustach, uczucie pieczenia w przełyku, nudności, zawroty głowy, przyspieszoną czynność serca, uszkodzenia nerek i wątroby. Takie same objawy może dać długotrwałe przyjmowanie tego pierwiastka w ilościach przekraczających podane normy. Nadmiar powoduje odkładanie miedzi w różnych narządach i ich degenerację.
Jeśli masz za mało miedzi
Jeśli przez długi okres w pożywieniu było za mało miedzi, może to pociągać za sobą niedokrwistość, zmniejszony poziom białych krwinek (a więc większą podatność na zakażenia), zwiększone stężenie cholesterolu, glukozy, trójglicerydów we krwi, co może powodować większe ryzyko chorób serca i naczyń krwionośnych, utratę pigmentacji skóry i włosów, spowolnienie wzrostu, osteoporozę, nadmierną łamliwość kości, a nawet zwiększone ryzyko rozwoju chorób nowotworowych.
