Chrom
Opis
Chrom (Cr) jest mikroelementem, którego aktywność biologiczna została poznana w trakcie badań nad cukrzycą, okazało się że związki tego pierwiastka zmniejszają nietolerancje glukozy u chorych z cukrzycą typu 2. Aktywność chromu polega na zwiększeniu biologicznego efektu działania insuliny, która jest niezbędna do utrzymania prawidłowego stężenia cukru we krwi.
Insulina, poza wpływem na metabolizm węglowodanów, wpływa również na metabolizm tłuszczów i białek, a więc także chrom wykazuje wpływ na te składniki. Zaobserwowano, że przy diecie bogatej w ten mikroelement polepszeniu ulega profil cholesterolu (obniżenie "złego" i zwiększenie "dobrego") i obniża się stężenie trójglicerydów, tak więc zdecydowanie zmniejsza się ryzyko wystąpienia miażdżycy (związanej przede wszystkim ze stężeniem lipidów).
Najlepszym źródłem chromu są drożdże, poza tym duże ilości dostarczają nam pełnoziarniste produkty zbożowe, przyprawy, mięso i jego przetwory, sery, a także piwo i wino. Przetwarzane przemysłowo produkty żywnościowe zawierają stosunkowo małe ilości chromu.
Zapotrzebowanie
Dobowe zapotrzebowanie na chrom jest zależne od wieku, płci i aktywności fizycznej i kształtuje się następująco: niemowlęta ok. 5 µg, dzieci 10 - 30 µg, dorosłe kobiety 20 - 25 µg, a mężczyźni 30 - 35 µg. Większe ilości powinny spożywać kobiety będące w ciąży (ok. 30 µg/dobę) i karmiące piersią (ok. 45 µg/dobę).
Gdy masz za dużo...
Objawy niepożądane po spożyciu chromu występują stosunkowo rzadko, z tego też powodu nie ustalono dotychczas maksymalnych dawek spożycia tego pierwiastka. Doprowadzić do "przedawkowania" może długotrwałe pobieranie bardzo dużych ilości lub zawodowy kontakt ze związkami chromu, a obserwujemy wtedy:
- alergiczne zmiany skórne, prowadzące do owrzodzeń;
- zmiany na błonach śluzowych (głównie nosa);
- niewydolność wątroby;
- niewydolność nerek;
- zwiększone ryzyko wystąpienia raka (szczególne płuc).
Na stany przedawkowania chromu szczególnie narażone są osoby u których zaobserwowano niewydolność wątroby lub nerek.
Gdy masz za mało...
Zbyt małe spożycie chromu w diecie objawia się:
- zaburzeniami tolerancji glukozy - podobne do cukrzycy typu 2;
- ogólnym zmęczeniem;
- nadmiernym pragnieniem;
- zmniejszoną odpornością na infekcje;
- zaburzeniami metabolizmu lipidów;
- wzrostem ryzyka wystąpienia miażdżycy;
- nadwagą;
Wymienione wyżej choroby są to tzw. choroby cywilizacyjne, być może spożywana obecnie żywność, która w dużym stopniu jest przetwarzana przemysłowo, dostarcza nam zbyt małych ilości chromu i dlatego te zaburzenia pojawiają się obecnie coraz częściej.
Informacje dodatkowe
Często możemy przeczytać, że spożywanie farmakologicznych preparatów zawierających chrom może spowodować zmniejszenie naszej masy ciała i ilości tkanki tłuszczowej w organizmie, jednak jest to niepotwierdzone naukowo, a pomysły takie powstały ponieważ, znając działanie biologiczne tego pierwiastka, można wnioskować o takich właśnie efektach.
Opublikowano natomiast sprawdzone wyniki badań, które wykazują że takie rozumowanie jest mocno przesadzone i efekty suplementacji chromu jeżeli są, to bardzo małe i nie można tego mikroelementu traktować jako substancji wspomagającej odchudzanie.
Interakcje
Istnieją składniki diety, które wpływają na ilość chromu jaka pozostaje w naszym organizmie po posiłku, zaobserwowano że spożycie witaminy C zwiększa przyswajalność i stężenie we krwi tego pierwiastka. Natomiast spożycie dużych ilości oczyszczonych węglowodanów (np. sacharozy, glukozy) powoduje zwiększenie wydalania chromu z moczem, najprawdopodobniej jest to spowodowane dużymi wyrzutami insuliny po tych węglowodanach.
