logowanie

przypomnij hasło | zarejestruj się

Cukrzyca

Cukrzyca jest chorobą przewleką, w której organizm nie może sobie poradzić z regulacją poziomu cukru we krwi. Powodem może być wadliwa praca trzustki lub nieprawidłowa reakcja organizmu na insulinę. Cukrzycy nie można wyleczyć, ale można ją kontrolować. Wyróżniamy:

  • cukrzycę typu 1 – jest związana ze zniszczeniem komórek trzustki, które są odpowiedzialne za produkcję insuliny. W leczeniu konieczne jest jej podawanie insuliny, dlatego nazywamy ją również insulinozależną;
  • cukrzycę typu 2 – powstaje z powodu zmniejszenia wrażliwości organizmu na insulinę (tzw. insulinooporności) i/lub upośledzenia jej wydzielania. Występuje zdecydowanie częściej (stanowi ok. 90% przypadków cukrzycy). O ile cukrzycę typy 1 uważa się za chorobę wrodzoną, na której powstanie nie mamy wpływu, o tyle cukrzyca typu 2 jest w większości przypadków „nabyta”.

Powstaniu cukrzycy sprzyja brak odpowiedniej ruchliwości oraz spożywanie produktów zawierających spore ilości szybkowchłaniających się węglowodanów (takich o wysokim indeksie glikemicznym). Powodują one nagły wzrost stężenia cukru we krwi. Ponieważ jego nadmiar jest szkodliwy, organizm musi temu jakoś zaradzić i dlatego produkuje insulinę, która powoduje zmniejszenie poziomu cukru we krwi.

Jeżeli komórki naszego ciała są przez długi czas nadmiernie pobudzane insuliną, to ta, pomału przestaje działać. Zmniejsza się ilość i wrażliwość receptorów komórkowych i powstaje insulinooporność. Wtedy organizm zaczyna produkować jeszcze więcej insuliny. W końcu dochodzi do sytuacji, że wydzielana jest bardzo duża ilość insuliny, ale nie powoduje ona należytego efektu – rozwija się cukrzyca typu 2. Niedawno stwierdzono również, że spożywanie dużej ilości kwasów tłuszczowych typu trans sprzyja powstawaniu tej choroby.

Cukrzyca przez długi czas nie daje charakterystycznych objawów. Na początku występuje zwiększone pragnienie, oddawanie większej ilości moczu, osłabienie, senność, uczucie mrowienia w rękach i nogach. Te objawy są bardzo często bagatelizowane i dana osoba trafia do lekarza dopiero wtedy, gdy rany nie chcą się goić czy pojawiają się zaburzenia widzenia. Rozpoznanie cukrzycy opiera się na stwierdzeniu podwyższonego stężenia glukozy we krwi.